نبودم که رفت... چه سخت است نفهمند که چه می کشی! بدتر از رفتنش، نفهمی اطرافم بود که زجرم میداد... هیچکس نمی دانست که تو که بودی!!!

گرگان نبودم و چه دیر شد که نوشتم برایت!

مدتهاست می خواهم از محمد طاهر بنویسم! اما نشد! نمی دانم چرا اما گاهی که نوشتنم می آمد انگار لیاقت نبود، انگار برای قلمم خیلی بزرگ بود، انگار نمی خواست که بنویسم ازش!!
امروز که چند روزیست پدر به جوارش رفته می نویسم!!!
سال 1338 در نجف به دنیا آمد ... و سال 1363در مجنون رفت!! یا شاید حوالی مجنون!
چه دیار غریبیست مجنون! گویی که پیمان بسته با دل خون! با دلهای دیوانه ی زهرا! انگار می خواهد همه ی خوبها و همه ی خوبیها را با هم داشته باشد! اینقدر مغرور نشو مجنون! دیوانگی رسم عاشقی است و محمد طاهر یک دلداده بود!
جسدی نیست! حذف شد. محو شد. و فقط اسم مجنون ماند و مفقودالاثری سید!
سید محمد طاهر طاهری فرزند آیت الله حبیب الله طاهری (نماینده ی مردم گرگان در مجلس خبرگان رهبری) است! یا شاید بود...
یادم هست آن موقع که آثارش برای بنیاد شهید جمع آوری می شد، پدر ایشان چند دفتر به دوستم داده بود که می گفتند هنوز علما معنی رمزهایش را نفهمیده بودند! یادش بخیر! آنقدر محو دفاترش شده بودم که کارم یادم رفته بود...
همه تهذیب نفس بود و یادآوری! تنبیه بود که برای کارهایش در نظر گرفته بود و...
راستی! از کجا آن همه وقت؟

یادم رفت بگویم محمد طاهر بعد از گرفتن دیپلم همراه خانواده از نجف به گرگان آمدند! در حوزه ی علمیه ی امام صادق علیه السلام درس خواند و به دانشگاه نیز رفت. حوزه را تا مرحله ی رسائل پیش برد و لیسانس خود را از دانشگاه گرفت. در رشته ی الهیات.
و بعد به عنوان دبیر در اموزشگاههای شهرستان بجنورد مشغول به تدریس شد!
حتی در لشگر نصر مسئولیتش برنامه ریزی کلاس های لشگر بود.

در وصیت نامه اش آمده:
همیشه بر نفستان غلبه داشته باشید و ببینید در کجا نقص دارید، همانجا را ترمیم کنید. از نظر اعتقادی خودتان را بسازید، خودسازی کنید، روزه بگیرید،امام را تنها نگذارید و همیشه امام را دعا کنید و یاور امام باشید. سنگر خودتان را خالی نکنید در هر لباسی که هستید.

آمده بودم که از پدر بنویسم! دادهایم را فریاد کنم اما نشد. اینبار نیز آنچه می خواستم نشد! می خواستم گریه های نبودنم در تشییع پیکرت را زار بزنم اما نشد!!!
   

هیچ توضیحی نمی تونم بدم؛ تا آخر این ماجرا رو بخونین خودتون قضیه رو متوجه می شین.... 

ماجرای مسلمان شدن یک دختر مسیحی
از "ژاکلین ذکریای ثانی" تا "زهرا علمدار"

من ژاکلین ذکریای ثانی هستم. دوست دارم اسمم زهرا باشه. من از یه خانواده مسیحی هستم و از اسلام اطلاعات کمی دارم. وقتی وارد دبیرستان شدم از لحاظ پوشش و حجاب وضعیت مطلوبی نداشتم که بر می گشت به فرهنگ زندگیمون. توی کلاس ما یک دختر بود به اسم مریم که حافظ 18 جزء از قرآن مجید بود، بسیجی بود و از شاگردان ممتاز مدرسه. می خواستم هر طوری شده با اون دوست بشم.

.... اون روز سه شنبه بود و توی نماز خانه مدرسه مون دعای توسل برگزار می شد، من توی حیاط مدرسه داشتم قدم می زدم که یه دفعه کسی از پشت سر، چشمای من رو گرفت. دستهاش رو که از روی چشمام برداشت، از تعجب خشکم زد. بله! مریم بود که اظهار محبت و دوستی می کرد. خیلی خوشحال شدم. اون پیشنهاد کرد که با هم به دعای توسل بریم. اول برایم عجیب بود ولی خودم هم خیلی مایل بودم که ببینم تو این مجلسها چی می گذره. وارد مجلس که شدیم دیدم دارند دعا می خوانند و همه گریه می کنند، من هم که چیزی بلد نبودم نشستم یه گوشه؛ ولی ناخواسته از چشمام اشک سرازیر شد. از اون روز به بعد من و مریم با هم به مدرسه می رفتیم، چون مسیرمون یکی بود، هر روز چیز بیشتری یاد می گرفتم. اولین چیزی که یاد گرفتم، حجاب بود. با راهنمایهای اون به فکر افتادم که در مورد دین اسلام مطالعه و تحقیق بیشتری کنم. هر روز که می گذشت بیش از پیش به اسلام علاقه مند می شدم. مریم همراه کتاب های اسلامی، عکس شهدا و وصیتنامه هاشون را برام می آورد و با هم می خوندیم، این طوری راه زندگی کردن را یادم می داد. می تونم بگم هر هفته با شش شهید آشنا می شدم.

... اواخر اسفند 1377بود که برای سفر به جنوب ثبت نام می کردند. مدتی بود که یکی از کلیه هام به شدت عفونت کرده بود و حتما باید عمل می شد. مریم خیلی اصرار کرد که همراه اونا به مناطق جنگی برم، به پدر و مادرم گفتم ولی اونا مخالفت کردند. دو روز اعتصاب غذا کردم ولی فایده ای نداشت. 28 اسفند ساعت 3 نصف شب بود که یادم اومد که مریم گفته بود ما برا حل مشکلاتمون دعای توسل می خونیم. منم قصد کردم که دعای توسل بخونم .شروع کردم به خوندن، نمی دونم تو کدوم قسمت دعا بودم که خوابم برد! تو خواب دیدم که تو بیابون برهوتی ایستاده ام، دم غروب بود. مردی به طرفم اومد و گفت: «زهرا بیا.....بیا.....می خوام چیزی نشونت بدم». دنبالش راه افتادم. تو نقطه ای از زمین چاله ای بود که اشاره کرد به اون داخل بشم، اون پائین جای عجیبی بود. یه سالن بزرگ با دیوارهای بلند و سفید که از اونا نور آبی رنگ می تراوید، پر از عکس شهدا و آخر آنها هم یه عکس از آقای خامنه ای. به عکس ها که نگاه می کردم احساس کردم که دارند با من حرف می زنند ولی چیزی نمی فهمیدم . آقا هم شروع کرد به حرف زدن، فرمود: «شهدا یه سوزی داشتند که همین سوزشان اونا را به مقام شهادت رسوند، مثل شهید جهان آرا، شهید باکری، شهید همت و علمدار....»

پرسیدم: علمدار کیه؟ چون اسمش به گوشم نخورده بود. آقا فرمود: «علمدار همونیه که پیش توست. همونی که ضمانت تو رو کرده تا به جنوب بیایی.» از خواب پریدم. صبح به پدرم گفتم فقط به شرطی صبحانه می خورم که بگذاری به جنوب برم، او هم اجازه داد. خیلی تعجب کردم که چطور یه دفعه راضی شد. هنگام ثبت نام برای سفر، با اسم مستعار "زهرا علمدار" خودم رو معرفی کردم. اول فروردین 78 همراه بسیجیان عازم جنوب شدم. نوار شهید علمدار رو از نوار فروشی کنار حرم امام خمینی(ره) خریدم و هر چه این نوار رو گوش می دادم بیشتر متوجه می شدم که چی می گفت. در طی ده روز سفری که داشتم تازه فهمیدم که اسلام چه دین شریفیه. وقتی بچه ها نماز جماعت می خوندند من یه کنار می نشستم زانوهام رو بغل می گرفتم و به حال بد خود گریه می کردم. به شلمچه که رسیدیم خیلی با صفا بود. نگفتم، مریم خواهر سه شهید بود. دو تا از برادرهاش تو شلمچه شهید شده بودند. با اون رفتم گوشه ای نشستم و اون شروع کرد به خوندن زیارت عاشورا. یه لحظه احساس کردم شهدا دور ما جمع شده اند و دارند زیارت عاشورا می خونند. اونجا بود که حالم خیلی منقلب شد و از هوش رفتم. فردای اون روز، عید قربان بود و قرار بود آقای خامنه ای به شلمچه بیاد. ساعت حدود 5/11بود که آقا اومد. چه خبر شد شلمچه! همه بی اختیار گریه می کردند. با دیدن آقا تمام نگرانی ام به آرامش تبدیل شد. چون می دیدم که خوابم داره به درستی تعبیر می شه.

خلاصه پس از اینکه از جنوب برگشتم تمام شک هام تبدیل به یقین شد، اون موقع بود که از مریم خواستم طریقه ی اسلام آوردن رو به من یاد بده. اون هم خوشحال شد. بعد از اینکه شهادتین رو گفتم یه حال دیگه ای داشتم. احساس می کردم مثل مریم و دوستانش شده ام. من هم مسلمان شده بودم. فقط این رو بگم که همه اعمال مسلمان بودن رو مخفیانه بجا می آوردم. لطف خدا هم شامل حالم شد و کلیه هایم به کلی خوب شد....

نقل از نشریه فکه

شادی روح شهدای گمنام صلوات

پرده ی اول:

سوزش گلو- سردرد شدید- یه بعد از ظهر خسته کننده با یه پیاده روی نسبتا طولانی- حس اعصاب خرد کن یک سرماخوردگی-  یک قاشق شربت اکسپکتورانت با یک قرص استامینوفن ( تازه اونم از نوع کدئین)- سکوت- خونه خالی!!!!!

جون من چی می چسبه غیر از خواب؟!!!

حالا شبه، شب قدر هم هست!

حالا خواب بهتره یا بیداری؟ نه! نه! نشد!! منطقی برخورد کن!

آقا ما حال نداریم، در بست حساب کن! چند می گیری ببری تا بهشت؟

پرده ی دوم:

با همه ی جزئیات پرده ی اول سر سجاده ش نشست! نه برای شب زنده داری! برای اینکه خوابش ببره! همیشه دوست داشت اینطوری بخوابه! خودش هم نمی دونست چرا؟ شاید فکر می کرد یه خواب خوب می بینه؟! که البته هیچ وقت ندید.

پرده ی سوم:

نمی خواست نماز بخونه، اما دلش نیومد... یهو یاد دعا کمیل افتاد! نگاهی به دستاش کرد که رو به آسمون بود!

خدایا! من به این دستها، پاها، چشم ها،... خیلی ظلم کردم. جایی بردمشون که تو نهی شون کرده بودی! چیزی رو نشون شون دادم که تو منع شون کرده بودی! ...توی تمام مدتی که اینا امانتی پیش من بودن اذیتشون کردم! وادار به انجام گناه کردمشون! اونوقت نگو که تو هم می ندازیشون تو آتیش جهنم، آتیش جهنم که هیچی! نگو نگاشون نمی کنی، اخم می کنی و مصداق "اولئک... لا  یکلمهم الله یوم القیامه" می شن!

خدایا این رفتار و عدالت تو؟؟؟ خدایا باور نمی کنم! اینا با انصاف تو جور در نمیاد؟

...

پرده ی آخر:

سحر شده بود، خوابی رو که آرزوی دیدنشو داشت، بازم ندید! آخه اون اصلا دیشب یادش رفت که بخوابه!

التماس دعا

یاد ماه رمضون پارسال بخیر! امسال دستام خیلی خالی تره!! 

نامه شهید حاج عباس ورامینی به  فرزند خردسالش میثم

بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت میثم کوچولو سلام عرض می کنم و از خدا می خواهم که تو یادگارم را زیر سایه خود حفظ نماید و خود او نگهدار تو باشد.

آره میثم جان!

بابا رفت به صحرای کربلای ایران، خوزستان داغ، تا شاید درد حسین(ع) را با تمام گوشت و پوستش حس کند.

بابا رفت تا شاید بوی خون حسین(ع) به مشامش برسد.

بابا رفت تا شاید بتواند بر رگ بریده حسین(ع) بوسه بزند .

بابا رفت تا شاید بتواند با خون ناقابلش راه کربلا را بر روی تمام دلهایی که هوای کربلا دارند باز بکند .

بابا رفت تا شاید دیگر برود و پهلوی تو نباشد اما این را بدان که همه چیز ناپایدار است چه برای تو و چه برای من. تنها چیزی که باقی می ماند و قابل اتکاء است خداست.

میثم جان! سال گذشته در چنین روزی ساعت چهار صبح به دنیا آمدی یکسال از عمرت گذشت چه بسا در چنین روزی که روز به دنیا آمدن تو است بابا پهلوت نباشه اما هیچ عیبی نداره خدای بابا که تو را دوست داره که هست پس ناراحت نباش و همیشه به خدا فکر کن تا دلت آرام باشد. پس بابا رفت.

خداحافظ

14/2/1361- ورامینی